Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Ἆισμα κατεπείγοντος συμβιβασμοῦ


Ξορκίζω τῆς ψυχῆς μου τό μαῦρο.
Προσπαθῶ νά  ἐνσαρκωθῶ τό ροζ τῶν σκέψεών σας
καί τό  λευκό πού  δικαιωματικά  ταιριάζει
στούς  ἄσπιλους  κί ἀμόλυντους τρόπους  σας.

Παλεύω ν΄ ἀποτινάξω κάθε τι ἄρρωστο καί  μηδενιστικό
γιατί σύμφωνα μέ τίς σοφές σας διδαχές
νοσεῖ ὁτιδήποτε θέτει σἐ ἀμφισβήτηση
ἐκείνη  τήν ὔπέρλαμπρη αἰσθητική σας.

Ναρκώνω τή φαντασία μου.
Κατακριτέα γιά σᾶς τά  ὁράματα ,
ταιριάζουν  σ'  ἀλαφροΐσκιωτους καί σχιζοφρενεῖς.

Σκουπίζω τό δάκρυ μου καί σιωπῶ.
Λέτε πῶς  οἱ  φωνές καί τά δάκρυα
ὀξύνουν τό  μεταξύ μας χάσμα.

Μιμούμενος τό   ὑποκριτικό μειδίαμα
ἀλήθεια ! Ὡραῖο τό δικό σας προσωπεῖο,
κάνω τό πᾱν γιά νά κερδίσω
τή ζωτική γιά τό σωφρονισμό μου ἐμπιστοσύνη
και την ἀνέμελη καί γλυκειά σας παρέα.

Συμμερίζομαι τίς ἐλπίδες σας .
Βυθισμένοι σ'  ἀέναη μακαριότητα,
χωρίς νά δράσετε καί νά  σκεφτεῖτε σοβαρά
-ἐξάλλου ποῦ  καιρός για τέτοια;-
ἵσως κάποτε βρεῖτε τήν πολυπόθητη λύση.


Γιά  λίγο -ἔστω  μιά  στιγμή- θά γιορτάσω  μαζί σας.