Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Ἠ ἀγαπημένη τοῦ ἐξόριστου ποιητή

Εἶχε τό χάρισμα νά μιλᾷ μ΄ ἁρμονικές νότες καί χρώματα
καί νά διαβάζει λέξη-λέξη τήν ψυχή τοῦ ἐξόριστου ποιητή.
Ἀναμειγνύοντας στό γλυκό κρασί τοῦ νηπενθῆ φίλτρα,
προσπαθοῦσε  νά κατευνάσει τίς ἀρνητικές σκέψεις του.
Μέ τήν παιδική ἀθωότητα καί τήν ἀπόξενη μελαγχολία της
χάρισε στήν τέχνη του αἰσθητική ἀρτιότητα καί  φαντασία.
Τὀ γλυκό της βλέμμα καρφωμένο στά μάτια  τόν ταξίδευε
μακριά δείχνοντάς του  δρόμο για τη μελλούμενη  δόξα. 
Ὅμως ἡ  ευαίσθητη καρδιά  ἄπό ἐνδοιασμούς γεμάτη
τήν ἔκανε ν΄ ἀναβάλλει τό  ταξίδι τῆς ἐπιστροφῆς
καί  ν' ἀρνεῖται τή συντροφιά τοῦ ποιητή πού  ἡ ἴδια λύτρωσε.
Τί  κρῖμα νά πονᾷ μιά γυναῖκα πού ἀγαπιέται !



Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Στή ''δημοκρατία" τῶν καιρῶν μας

Ἀπολίθωμα προαιώνια ἐξαφανισμένης δόξης,
τ' ὄνομά σου περιτριγυρισμένο μέ πλούσιες ἐκφράσεις,
κεῖται ἐγχάρακτο σέ πολυσέλιδα  ἱστορικά ἐγχειρίδια.
Μέσῳ ὑπερσύγχρονων μεθόδων προώθησης ,
 σεσημασμένοι χρυσοκάνθαροι σέ πλασάρουν
τάχα  γιά την ἠθικοπλαστική διαμόρφωση τοῦ πλήθους.

'Υπόδειγμα ἀθεράπευτα χαμερποῦς γνώσης,
τ' ὄνομά  σου ἐπαναλαμβανόμενη ἐπῳδός
δουλουπρεποῦς δάσκάλου πού ζητεῖ τή
σιγή τῶν ἄβουλων μαθητῶν του.

Φάσμα τῆς μεγάλης τῶν θεσμῶν πτώσης,
τό  ὀνομά  σου κηλιδώνεται ἀπό τούς γκεμπελίσκους
κι ἀπ’ ὅσους μέ περίσσιο θράσος σ’ ἐπικαλοῦνται
γιά νά καλύψουν τά  συμφέροντα καί τίς ἀνομίες τους.

 Ἐγκλημα τῆς μεγάλης τῶν καιρῶν μας πλάνης
ἀπ΄  τ' ὄνομά  σου αἰώνια νά ξορκίζονται
ὅσοι ἔχουν  μάθει νά  ζοῦν λεύτερα,
ἀρνούμενοι τά  προσχεδιασμένα  μέτρα.




Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Συμπτώματα ὀξείας παρακμής




Σάν τσουβάλι στοιβαγμένος σέ μιά αἴθουσα ἀποπνικτική ,
ἀπεγνωσμένα ψάχνεις νά  βρεῖς  τήν παιδεία χάσκοντας στό  μαυροπίνακα
 Ἀναγνωρίζοντας τό δάσκαλο ὡς αὐθεντία
κοπιάζεις  ν΄ ἀποστηθίσεις  κάθε ἄχρηστη λεπτομέρεια
ἀπό  τ'  "ἀξιόπιστα "σχολικά ἐγχειρίδια .
Κοινωνικοποιεῖσαι, μαθαίνοντας νἀ ὑποτάσσεσαι
καί νά δίνεις πίστη στούς ἐπαΐοντες λογοκόπους
καί  στό  Κυνοβούλιο πού ἄκριτα καλεῖς "ναό τῆς Δημοκρατίας",
ἀγνοῶντας  τήν ἐτυμολογία καί τά συνθετικά τής λέξης "Δημοκρατία".
Μή  δυνάμενος νά διακρίνεις τή διαφορά ψυχαγωγίας καί διασκέδασης,
συνήθισες ν' ἀναλώνεσαι στά λαϊκότροπα σκουπίδια.
Καίτοι ἀνιστόρητος και ἀνελλήνιστος ,κομπάζεις
μέ ὑπερηφάνεια γιά τἀ ἑλληνορθόδοξα ἰδεώδη,
καί  παλεύεις νἀ διατηρήσεις ἀνόθευτη τή φυλή σου.
Ἀδιαφορῶντας παντελῶς γιά τό ὑποθηκευμένο
μέλλον σου,  χασκογελᾶς καί κάνεις τεμενάδες
σ' ὅσους σέ θέλουν ὑπνωτισμένο κι ἐλεγχόμενο,
κατηγορῶντας γιά   δράση ἀντεθνική,
ὅσους παλεύουν  νἀ σ' ἀφυπνίσουν.

Θλίβομαι γιἀ τήν κατάντια σου ἀλλοτριωμένε ραγιά,
τά ὄνειρά σου γλυκά κι ὁ ὕπνος σου μακάριος.
Μά θά ‘ρθει ἡ  ὤρα   ξανά νά σηκωθεῖς στά πόδια σου
καί μέ τα δυό σου ρωμαλέα χέρια θά συντρίψεις
τ' ἄψυχο ξόανο πού μονάχος κατασκεύασες
καί   μέχρι τώρα λατρεύεις νά ὕπακοῦς.


Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

'Υποθῆκες έλευθεροφροσύνης

Λεύτερη κι ἀπροσκύνητη βάστα τή  βούλησή σου Ἄνθρωπε.
Εἶσαι ὁπλισμένος μἐ φυσικό σφρῑγος καί  ψυχικό σθένος
γιά νά δραπετεύσεις ἀπ΄  τά κολαστήρια τῆς χειραγώγησης
καί τά  κρεματόρια τῶν παρῳχημένων   ἐκείνων ἀγκυλώσεων,
πού  μέ θέρμη προπαγανδίζουν ψευτοιδεολόγοι
ἀποβλέποντας στήν πλήρη ἀπονέκρωση του πνεύματός σου.

Πεισματικά ἀρνήσου τό  δέλεαρ τῆς ἐπίπλαστης εὺδαιμονίας
ὄταν οἰ Σειρῆνες τῆς ὐπερκατανάλωσης σε κατακλύζουν,
ἀποβλέποντας στή διαιώνιση τῆς χειραγώγησης τοῦ γένους σου.
 Πᾶψε νά φοβᾶσαι τά  ἐκπαιδευμένα ἀπ’ το Δυνάστη ὄρνια
πού  ἀδιάκοπα μέχρι τώρα σοῦ σπαράζουν τά σωθικά,
γνωρίζοντας πῶς ἔχεις τρόπο  νά  τά ἐξημερώσεις.

Σφάλισε  στό σεντούκι σου τίς ἀνεδαφικές ἐλπίδες.
Γιά σέ δέν ὑπάρχουν Μεσσίες καί ἀπό μηχανῆς θεοί.
Μονάχος τά δεσμά τής δουλείας σου θά σπάσεις,
ἀνοίγοντας νέους δρόμους γιά τό γένος σου,
ὄταν καταλάβεις ὄτι ἡ ἀτομική ἐλευθερία
ἀποτελεῖ θεμέλιο γιά τή διεκδίκηση τῆς συλλογικῆς.

Ἀπό τἀ ἐρεβώδη πρῶτα σπαράγματα τῆς ὔπαρξης,
ὡς τήν ἀποθέωση τῶν ἀναγεννησιακῶν τεχνῶν.
μονάχο τιμαλφές πού  οἱ  προπάτορες μᾶς κληροδότησαν,
 ἡ τάση γιά ἀναρρίχηση ἀπ΄τό χαμερπές στό ὕψιστο.


Στό χέρι μας εἶναι νά σαρώσουμε ξανά τά μεσαιωνικά ἀδιέξοδα.



                                                                                                  

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Ἰσόβια ἀναμέτρηση


Φθαρμένα βιβλία ,
Κάποτε μ΄ ὤθησαν στήν πρώτη γνώση,
σήμερα   σάν  λάφυρα αφημένα,
στοιβάζονται σκονισμένα στό ψηλότερο
 ῥάφι τῆς  ἐπιβλητικῆς   βιβλιοθήκης
 κί αἰώνια  παραστέκουν τη βωβή κάμαρα.

Σελίδες ἔπίτηδες ἀφημένες,
τίς ὦρες τῆς νυχτερινῆς ἀνίας,
σἀν ἀπό θλίψη, σἀν ἀπό οἶκτο,
φέρνουν ξανά στό νοῦ
ὅσα ξέγνοιαστοι ὀνειρευτήκαμε.

Μεγαλώσαμε.
Θύματα τῆς καλπάζουσας  φαντασίας μας,
ἀποδειχτήκαμε ἀθεράπευτα ρομαντικοί.
Μελετήσαμε μέ ζέση ὀγκώδεις τόμους
νέους σαγηνευτικούς κόσμους,
ζωντανέψαμε μπροστά μας.

Βιαστήκαμε νά μεγαλώσουμε.
Η ματαιότητα τών ὁραμάτων, μας γέμισε πληγές.
Ὠστόσο, ἡ  ὑπέρτατη μορφή γνώσης,
-πού  ὀχι στά βιβλία-
μά  στά τρυφερά σωθικά
μιᾶς εὐαίσθητης ψυχῆς,
ἔχει βρει καταφύγιο
πάντοτινά  θά μέ προτρέπει

νά τήν κατακτήσω.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Παλιγγενεσία



Λυπᾶμαι τά χρόνια πού χαθήκαν ἐλπίζοντας.
Μάταιες ἀποδείχτηκαν οἱ παραμυθίες κι  οἱ παρατάσεις,
ἀπατηλές οἱ αἰσθήσεις , οἱ χαρές πρόσκαιρες.

Ἀνέμελος , σκάβω βάραθρα βαθιά,
ἄβατα μονοπάτια καλοῦμαι νά  έξερευνήσω.
-μονάχος σύντροφός μου ὁ  ἀπόκοσμος αὐτός ἀχός
 ἀκάλεστος  νά ταράζει σῶμα και πνεῦμα-
Πρώιμη μνήμη πού με διαφεντεύεις , σέ σένα γυρνῶ,
νοῶντας πῶς ἀκούσια σε κουβαλῶ
σάν ἀναπάντητη τῆς μοίρας πρόκληση,
βάρος ὑπέρτατο μά  κι ἀπαραβίαστη εὐθύνη.

Προσμένω τά μελλούμενα ἐκεῖνα χρόνια,
πού μή ἔχοντας τίποτ'  ἄλλο  νά γκρεμίσουν
θά δημιουργήσουν κάτι στέρεο από  το μηδέν,
ἀφανίζοντας ὁλοκληρωτικά τά ἐρείπια.


Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Frustratio



Πρόσωπο ὠχρό ,  βλέμμα  ἀπλανές
καθρέπτισμα μιᾶς  ἥττας ἀνεξήγητης
καρδιά πού  σπαράττεται
γιατί παρέβη τά συμφωνημένα
καί ζήτησε νά γνωρίσει τ' ἀπόρρητα .

Σφαλιστό στόμα ἴδιον μιζέριας κι  ἀπαξίωσης,
κάποτε δοκίμασε νά ψάλλει τό πιό γλυκό τραγούδι
ἀρθρωμένο μέ τήν πιό εὐφωνική λαλιά.
Τὀ ΄λαβαν σάν ἄναρθρη κραυγή πολέμου καί τράπηκαν σέ φυγή.









Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Ἐσώτατη στροφή



Μυστήρια δύναμη, σιγή σκέψης
ἀπόκληρων καί καταφρονημένων διαβατήριο
ἀκατάλυτη  ὁρμή , φολίδα  τέρψης,
γίνε κι ἀπόψε τό  πικρό μου καταφύγιο.

Δυσανάγνωστο καί δυσθεώρητο βάθος,
φρικιαστικό ἀνάθεμα  ἐκμαυλισμένων  συνειδήσεων,
ὀλίγων ἐπιφανών αἰώνιο πάθος

σέ προσκαλῶ, ἄκαμπτε βάσανε τῶν ἀντιρρήσεων.