Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Ἰσόβια ἀναμέτρηση


Φθαρμένα βιβλία ,
Κάποτε μ΄ ὤθησαν στήν πρώτη γνώση,
σήμερα   σάν  λάφυρα αφημένα,
στοιβάζονται σκονισμένα στό ψηλότερο
 ῥάφι τῆς  ἐπιβλητικῆς   βιβλιοθήκης
 κί αἰώνια  παραστέκουν τη βωβή κάμαρα.

Σελίδες ἔπίτηδες ἀφημένες,
τίς ὦρες τῆς νυχτερινῆς ἀνίας,
σἀν ἀπό θλίψη, σἀν ἀπό οἶκτο,
φέρνουν ξανά στό νοῦ
ὅσα ξέγνοιαστοι ὀνειρευτήκαμε.

Μεγαλώσαμε.
Θύματα τῆς καλπάζουσας  φαντασίας μας,
ἀποδειχτήκαμε ἀθεράπευτα ρομαντικοί.
Μελετήσαμε μέ ζέση ὀγκώδεις τόμους
νέους σαγηνευτικούς κόσμους,
ζωντανέψαμε μπροστά μας.

Βιαστήκαμε νά μεγαλώσουμε.
Η ματαιότητα τών ὁραμάτων, μας γέμισε πληγές.
Ὠστόσο, ἡ  ὑπέρτατη μορφή γνώσης,
-πού  ὀχι στά βιβλία-
μά  στά τρυφερά σωθικά
μιᾶς εὐαίσθητης ψυχῆς,
ἔχει βρει καταφύγιο
πάντοτινά  θά μέ προτρέπει

νά τήν κατακτήσω.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Παλιγγενεσία



Λυπᾶμαι τά χρόνια πού χαθήκαν ἐλπίζοντας.
Μάταιες ἀποδείχτηκαν οἱ παραμυθίες κι  οἱ παρατάσεις,
ἀπατηλές οἱ αἰσθήσεις , οἱ χαρές πρόσκαιρες.

Ἀνέμελος , σκάβω βάραθρα βαθιά,
ἄβατα μονοπάτια καλοῦμαι νά  έξερευνήσω.
-μονάχος σύντροφός μου ὁ  ἀπόκοσμος αὐτός ἀχός
 ἀκάλεστος  νά ταράζει σῶμα και πνεῦμα-
Πρώιμη μνήμη πού με διαφεντεύεις , σέ σένα γυρνῶ,
νοῶντας πῶς ἀκούσια σε κουβαλῶ
σάν ἀναπάντητη τῆς μοίρας πρόκληση,
βάρος ὑπέρτατο μά  κι ἀπαραβίαστη εὐθύνη.

Προσμένω τά μελλούμενα ἐκεῖνα χρόνια,
πού μή ἔχοντας τίποτ'  ἄλλο  νά γκρεμίσουν
θά δημιουργήσουν κάτι στέρεο από  το μηδέν,
ἀφανίζοντας ὁλοκληρωτικά τά ἐρείπια.