Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Διελκυστίνδα



Διαφιλονικούμενον ἔδαφος Δύσεως κι Ἀνατολής,
στό μεταίχμιο ἐδῶ δύο ἀντίρροπων τάσεων.
Σκονισμένος  ἀπό τό μάγμα τῶν κόκκινων χρόνων,
καλοῦμαι ν΄ ἀπαντήσω στό  ἡράκλειο δίλημμα.
Ξέρω πώς τά νεκρά φάσματα δέν πρόκειται ν΄ἀναπαυτοῦν
ἄν δεν καλύψουμε τοῦ αἰῶνα μας τά χαίνοντα χάσματα.

Ἀναθεώρηση τῆς ἀπόφασης δέν προβλέπεται,
Εἶστε ἀμείλικτοι ἐσεῖς τοῦ μέλλοντος οἱ κριτές
γι΄αὐτό πρέπει νά πάψω νά μετεωρίζομαι
σάν παρείσακτος πρόσφυγας δῶθε-κεῖθε.


Ἀλίμονο μου, ἄν τολμήσω νά συμβιβάσω τό ποταπό
καί  τό ὕψιστο πού ἀχάλαστα θεριά μέ τραβοῦν,
παλεύοντας νά ἐπιβληθοῦν τό ‘να στ’ ἄλλο.
Ἐτσι ἐπιστρέφω ξανά στό γνωστό μονοπάτι.

Ἠ ἀκατάλυτη μοῖρα δίχως οἶκτο ὅρισε
τά θεμέλια νἀ  'μαστε τῆς πόλης τῶν ἰδεῶν.
Ἀπάτη τά οὐράνια. Oἱ δυνάμεις πού συσσωρεύω
θά κρίνουν ποιόν δρόμο θ΄ἀκολουθήσω.
Ἀπαγορεύεται νά στρἐψω τό βλέμμα πίσω.
εἶναι ἀμείλικτοι τοῦ μέλλοντος οἱ κριτές.