Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

O συλλέκτης


Στ’ ακάθαρτα κυλά ο χρόνος,
Συνήθισα να επαγρυπνώ,
σπασμένες συλλαβές ανακτώ.
Μ' εύθραστα όμως  δοκιμασμένα  
δάχτυλα, συγκολλώ ματωμένες λέξεις.
Πρέπει να ψηλαφίσω ξανά τα αγκάθια,
οι βιαστικοί πάντα απρόσεκτα τις πετούν.
Πριν την ανάπαυση θα βρω τη δύναμη

να καυτηριάσω άλλη μια πληγή.

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Προμετωπίδα

Πολιτογραφηθείς διαπρύσιος κήρυκας τῆς ὑπερτάτου  ἀταραξίας τοῦ ὄντος, λογάριασα ν' ἀναλώσω τό ζωτικότερο τμῆμα τῆς φευγαλέας μου ὕπαρξης στήν ἱερά ἀναζήτηση τῆς Κουροτρόφου Εἰρήνης.

Εἰς μάτην ! Σύσσωμη ἡ ἀκοή μου ταράχθηκε ἀπό τίς κλαγγές τῶν Κορυβάντων…

Έξοδος



Πόθοι  παρθενικοί σ'  άσωστο κρημνό κυλήσαν,
φυλλοβόλα  ίχνη  καλύψαν  σύγκορμη την  ξηρά.

Δεν αναθρώσκει στις εστίες ζωογόνος φωτιά 
αναθυμίαση   πνιγηρά  η καμένη ύλη.
Ο  ζέφυρος άρπαξε το στερνό  μαντήλι…
Μονάχη γλώσσα έμεινε το «έχε γειά»…

Θλιμμένοι πλεύσαμε  να εξοντώσουμε τα τέρατα.
-«Θα πνίξουν τους γέρους» κράζουμε «τα μελανά ιστία».

-Ξέπνοοι θ΄ατενίσουμε του κόσμου τα πέρατα,

ή αναπαυόμενοι θα διηγούμαστε τη νεανική μας απιστία;

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Αντιστάθμισμα

Ξεχυθήκαμε μ’ ορμή στους ουρανούς.
και η στέρεα σφαίρα αμύνθηκε σθεναρά.
Το πτερωθέν όνειρο, πελάγιο πνίγηκε.
Το πεπερασμένο δέρας δονείται σύγκορμο,
απ’ το σκουριασμένο χτύπημα της ώρας.
Ο αδηφάγος πατέρας ποτέ  δεν έχασε.
Τ’ ανέγγιχτο που ψάλαμε  μας στοιχειώνει.
Άραγε προορίζεται η μεταρσίωση για τους βιαστικούς;
Τι θα προλάβουμε; Άτιμο πράγμα η στέρηση
μα δεν αφήσαμε ούτε μια πνοή ν΄ αναλώνεται ανούσια.

Τουλάχιστον εμείς δεν δειλιάσαμε…

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

T' ανεύρετα καλοκαίρια

Με πρόσταξες να σε ψάξω στα καλοκαίρια…

Παρατεταμένη η αργία παρέλυσε τ΄ ακρά μου,
δίχως αντίσταση το κορμί βυθιζόταν στη νηνεμία,
τις νύκτες εξαντλημένος άγγιζα την στεριά...

Παρασυρμένη απ΄την φθαρτή σαγήνη δεν κόπιασες
ν΄ακούσεις την καταιγίδα που μενόταν εντός μου.
Ανήμπορη να συμβιβαστείς με την αέναη ροή
ζήτησες να προσκολληθώ σε μια φευγαλέα στιγμή.

Έφυγα για να εξημερώσω τη στερνή ηλιαχτίδα
που η μοίρα απόθεσε στην σκοτείνη κλίνη μου.
Πως αλλιώς ν’αντιμετωπίσω το ψύχος που πλησίαζε;

Συγχώρα με που δε σε βρήκα στα καλοκαίρια...

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

19 Ιουλίου 2016



Τα πραγματικά έργα τέχνης είναι θνησιγενή, ως εκ τούτου αδίκως πασχίζουμε να τ' ανιχνεύσουμε στο χαρτί. Η υψηλότερη δόση ποιητικότητας αναλώνεται στον αντίλαλο της ζωοδότρας κραυγής κατά τη στιγμή που ο χαμένος αργοναύτης αντιπαλεύοντας την κίβδηλη, φθαρτική συμβαση που καλέιται πραγματικότητα, συνειδητοποιει πως σε καποια όμματα καθρεφτίζεται το άυλο.


Η δημιουργικότητα δε χαρίζεται στους μονήρεις , στους στάσιμους, τους συμβατικούς. Η μεταρσίωση ανήκει στους τυφλούς εραστές της στιγμής, στους αλαφρωΐσκιωτους , στους άφοβους πλάνητες που αφήνουν το ορμέμφυτο να τους παρασύρει ως τα βάθη γιατί έχουν εμπεδώσει το αναπόφευκτο του ολέθρου και εμμανείς πέφτουν στο ξίφος όπως ο Αίας. Η γνώση ανήκει στους ακάματους ταξιδευτές και υπερπόντιους αναζητητές μιας και μόνο λέξης, νότας, ή πινελιάς , στους ρακοσυλλέκτες που βρίσκουν την υπέρτατη ουσία σ' όσα το πλήθος χαρακτηρίζει ευτελή. Η φαντασία βρίσκεται άφθονη σ΄αυτούς που κοπιάζουν όταν περιγράφουν ακόμα και πράγματα οφθαλμοφανή....

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Λαοκόων


Ατός μου διέγνωσα τη φενάκη των Δαναών.
Τα φίδια έσφιξαν σύγκορμη τη γενιά μου!
Άσκοπη αποδείχτηκε μια ακόμα συντριβή.
Οι παθόντες κομπάζουν για νίκες περιφανείς
πατρώα έδη, θήκας προγόνων και κτερίσματα
Η τυμβωρυχία γίνηκε εθνική ασχολία.

Και να τα Τρωϊκά αναβίωσαν!
Χασισωμένοι από τους ψευδοπροφήτες οι Θερσίτες
αναρριχήθηκαν για μια ζήση μακάρια και δοτή
όμως κατέστησαν ψωμοζήτες χαρίζοντας
ποτισμένη γη για μια χάρτινη αντιπαροχή.

Τώρα πωλούν όσο-όσο ότι μένει για να σωθούν
μα οι θυσίες εξευμενίζουν τους καπήλους,
νωθρό κείται το δαιμόνιο της δαμασμένης ψυχής.

Και ο φρικτός Νεοπτόλεμος λάθρα τα τείχη θα διαβεί
για να γκρεμίσει το φασκιωμένο μέλλον της πολιτείας.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Ἐν άμφιβόλῳ

Τα θέλω μας ισόβια μαραμένα
σε χέρσα πλάση που παρασιτούν τα μη
βρέξε τα χείλη σου και σπάσε το ποτήρι
άσε τον σκάρτο χρόνο να παλινδρομεί.

Ατένισες το άπειρο κοιτάζοντας το βάθος
ο δρόμος δύσβατος, το χάος σε καλεί
όμως η πίστη στο ένστικτο σανίδα σωτηρίας
κύλησε ο όλεθρος και γίνηκε ζωή.

Μυριάδες χρόνια που διδάχθηκες τη γλώσσα
κι απ΄ τα κοιλώματα ορθώνεται η κραυγή,
ας καρπωθήκαν κιβδηλοποιοί τη δόξα
ωχρούς θα τους σκεπάσει η αδέκαστη σιγή.

Επίκαιρη στα χρόνια μας η ευτυχία,
μα ενσκήπτει η αμφιβολία σαν ασθένεια λοιμική
κι ας εκποιήσαν οι χαλκείς την Ιστορία
η αλήθεια δε θα μείνει στα συρτάρια μυστική ..


Απότομη Έγερση






Ίδρως να χύνεται στις πένας το λαγήνι,


ελλείψεως και υπερπληρώσεως αντιστάθμισμα


προίκα θαμμένη ,η χαρά που αναβοσβήνει


πίκρα θα μένει ερμητικής σιγής απάνθισμα.


Θήρευση λέξης, εισβολή σε ξένο όνειρο


μα πριν γραφτεί , στίχοι στα δυο ξεφλουδισμένοι


δήγμα της έλξης, τάχα η δόξα προσμένει


μα η πεζότης σε ξημερώνει φενάκης όμηρο.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Παράταση αγωνίας

Μετρώ τα βήματα μου στη γη.
Πάντοτε με κατέβαλλε το καθορισμένο λίγο.
Η οδός προς το αρίφνητο ορθώνεται άβατη,
όμως το α- της αρχής δε λογίζεται
πάντα στερήσεως σημαντικό.
Αφήνω την πορεία επίτηδες να μακραίνει.
Παρακάμπτοντας τις πεπατημένες ατραπούς,
κινούμαι σε περίτεχνες διακλαδώσεις.
Άλλοτε φαντάζομαι τη μονότονη των πελμάτων
νυχτωδία να τραντάζει την σιγή των μεγαλουπόλεων.
Δίχως συντρόφους και βακτηρία
τείνω τη χείρα στον στοχασμό.
Αναρωτιέμαι που θα βγάλει το μονοπάτι .
Ποιος άραγε θα αποφασίσει την κατάληξη;
Είναι ο ανήσυχος οδοιπόρος του χρόνου άθυρμα;
Άστοχα ερωτήματα να με παρασέρνουν μονίμως..
Λειψός και μόνος σφίγγω τα δόντια
έστω για λίγο αναστέλλω την άφευκτη έξοδο.





Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Μεσόγειος


Η αλήθεια βρίσκεται στα αείρροα κύματά σου Μεσόγειε...
Στις όχθες σου δροσίστηκε το έλλογο Ον στης ιστορίας του το λυκαυγές.

Αιώνες ύστερα,  είδα τον Αινεία να κουβανεί τον τυφλό πατέρα του στους ώμους
κι έπειτα στο σκολειό διδάχθηκα τη λέξη στενοχωρία
τότε που τα κοίλα πλοία κινήσαν ως τη Μαρσίλια
κι αποίκησαν την Προποντίδα και τη Magna Grecia.


Όμως δε σίγησες..
η οίηση των Αθηνών για τα αγλαά Μηδικά, πλημμύρισε τη Μήλο,
οι γιοι του Τρώα πρόσφυγα μετά το ΄Ακτιο σε βάπτισαν mare nostrum.
Σαν μάθαμε το νέο κόσμο, η άλογη διάτα της Ισαβέλλας ,
πύργωσε με αέρα κοσμοπολίτικο του Θερμαϊκού τη Νύμφη.
Ύστερα σ΄ έπνιξαν  στο αίμα στη Χίο και τa Ψαρά,
αφού θησαύρισαν πάνω στο σιδεροδέσμιο  κάλλος σου  στη Βαγδάτη .

Το εικοσιδυο, σου ήταν γραπτό να ματώσεις ξανά.. 
μας προίκισες όμως με χώμα απ΄τη γη των Ιώνων,
θυμίζοντας μας την πρώτη ύλη των προσωκρατικών.
Αμέσως η λέξη "παστρικιά" άλλαξε νόημα .
Πόσο χλευάσαν  "γηγενείς" την παρείσακτη  "τουρκική σπορά";
Κι όμως συνέχισες να κυλάς, ποτέ δε βάσταξες ...
Απ΄τη Μακρόνησο ο Ρίτσος συνομίλησε με τον Χικμέτ
αλλά  εις μάτην ! 

Το ΄90 σαν βάρκα η Δύση αναποδογυρίσε την Αλβανία,
και το ΄99 ως το Ιόνιο έφτασε το απεμπλουτισμένο ουράνιο.
Σήμερα πάλι ατσαλώνεσαι από χάλυβα δαμασκηνό,
κρανίου τόπος το Χαλέπι και το Κομπάνι .
Σύγχρονοι Μήδες υποθάλποντας τον φονταμενταλισμό
-πανάρχαια μέθοδος το διαίρει και βασίλευε-.
στέλνουν τα νιάτα σου στο άγνωστο,
μιας και οι πόρτες διπλαμπαρώνουν
όταν η ανάγκη της χτυπά.


Αύριο ποιος ξέρει;

Στο ξαναλέω πριν με παρασύρεις.
Η αλήθεια βρίσκεται στα αείρροα κύματά σου Μεσόγειε…

21/3/2016







Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Τα ορυχεία της Μνήμης

Με απόλυτη αυταπάρνηση και ατσάλινη υπομονή,
ξωμάχοι επιταγμένοι από την Πλατυτέρα Ανάγκη,
σκάπτουν στης μνήμης τα ακατέργαστα ορυχεία .
Bυθισμένοι  σε απόκοσμη, σιωπή επαγρυπνούν ,
σφίγγοντας κάθε τόσο τα σχοινιά που τους βαστούν
μακραίνοντας την απόσταση από την επιφάνεια του πλανήτη.
Συχνά  τα σωθικά τους κάμπτονται  από τον θρήνο
για τον ακατάληπτο αυτόν μισεμό στις ρίζες της υπάρξεως.
Η υγεία τους κλονίστηκε από τις στερήσεις της κατάβασης,
μα η φθοροποιός νοσταλγία δεν άγγιξε το πνεύμα τους.
Πλέον νοούν πως δεν βαδίζαν λεύτεροι  πριν βυθιστούν .
Το επιβλητικό ανάστημα των  ορέων που κάποτε θαύμασαν,
 ορθώθηκε για να βαστά δέσμια την όρασή τους.

Έξω από τα άδυτα, οι σκαπανείς θεωρήθηκαν απόβλητοι,
στις αχανείς στέπες που ανδρώθηκαν η δράση τους έχει παραγνωριστεί.
Όμως χυθήκαν ανενδοίαστα στα ρήγματα της αβύσσου
αναζητώντας το πολυπόθητο βάλσαμο , καθώς δυνάμωνε 
 η κραυγή των  επιλησμόνων για το παρατεταμένο μίασμα
που προξένησαν στην αποπνικτικά ασθμαίνουσα ατμόσφαιρα
 των ανύδρων , η αρχαία σκουριά και η σύγχρονη αιθάλη.