Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Μεσόγειος


Η αλήθεια βρίσκεται στα αείρροα κύματά σου Μεσόγειε...
Στις όχθες σου δροσίστηκε το έλλογο Ον στης ιστορίας του το λυκαυγές.

Αιώνες ύστερα,  είδα τον Αινεία να κουβανεί τον τυφλό πατέρα του στους ώμους
κι έπειτα στο σκολειό διδάχθηκα τη λέξη στενοχωρία
τότε που τα κοίλα πλοία κινήσαν ως τη Μαρσίλια
κι αποίκησαν την Προποντίδα και τη Magna Grecia.


Όμως δε σίγησες..
η οίηση των Αθηνών για τα αγλαά Μηδικά, πλημμύρισε τη Μήλο,
οι γιοι του Τρώα πρόσφυγα μετά το ΄Ακτιο σε βάπτισαν mare nostrum.
Σαν μάθαμε το νέο κόσμο, η άλογη διάτα της Ισαβέλλας ,
πύργωσε με αέρα κοσμοπολίτικο του Θερμαϊκού τη Νύμφη.
Ύστερα σ΄ έπνιξαν  στο αίμα στη Χίο και τa Ψαρά,
αφού θησαύρισαν πάνω στο σιδεροδέσμιο  κάλλος σου  στη Βαγδάτη .

Το εικοσιδυο, σου ήταν γραπτό να ματώσεις ξανά.. 
μας προίκισες όμως με χώμα απ΄τη γη των Ιώνων,
θυμίζοντας μας την πρώτη ύλη των προσωκρατικών.
Αμέσως η λέξη "παστρικιά" άλλαξε νόημα .
Πόσο χλευάσαν  "γηγενείς" την παρείσακτη  "τουρκική σπορά";
Κι όμως συνέχισες να κυλάς, ποτέ δε βάσταξες ...
Απ΄τη Μακρόνησο ο Ρίτσος συνομίλησε με τον Χικμέτ
αλλά  εις μάτην ! 

Το ΄90 σαν βάρκα η Δύση αναποδογυρίσε την Αλβανία,
και το ΄99 ως το Ιόνιο έφτασε το απεμπλουτισμένο ουράνιο.
Σήμερα πάλι ατσαλώνεσαι από χάλυβα δαμασκηνό,
κρανίου τόπος το Χαλέπι και το Κομπάνι .
Σύγχρονοι Μήδες υποθάλποντας τον φονταμενταλισμό
-πανάρχαια μέθοδος το διαίρει και βασίλευε-.
στέλνουν τα νιάτα σου στο άγνωστο,
μιας και οι πόρτες διπλαμπαρώνουν
όταν η ανάγκη της χτυπά.


Αύριο ποιος ξέρει;

Στο ξαναλέω πριν με παρασύρεις.
Η αλήθεια βρίσκεται στα αείρροα κύματά σου Μεσόγειε…

21/3/2016







Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Τα ορυχεία της Μνήμης

Με απόλυτη αυταπάρνηση και ατσάλινη υπομονή,
ξωμάχοι επιταγμένοι από την Πλατυτέρα Ανάγκη,
σκάπτουν στης μνήμης τα ακατέργαστα ορυχεία .
Bυθισμένοι  σε απόκοσμη, σιωπή επαγρυπνούν ,
σφίγγοντας κάθε τόσο τα σχοινιά που τους βαστούν
μακραίνοντας την απόσταση από την επιφάνεια του πλανήτη.
Συχνά  τα σωθικά τους κάμπτονται  από τον θρήνο
για τον ακατάληπτο αυτόν μισεμό στις ρίζες της υπάρξεως.
Η υγεία τους κλονίστηκε από τις στερήσεις της κατάβασης,
μα η φθοροποιός νοσταλγία δεν άγγιξε το πνεύμα τους.
Πλέον νοούν πως δεν βαδίζαν λεύτεροι  πριν βυθιστούν .
Το επιβλητικό ανάστημα των  ορέων που κάποτε θαύμασαν,
 ορθώθηκε για να βαστά δέσμια την όρασή τους.

Έξω από τα άδυτα, οι σκαπανείς θεωρήθηκαν απόβλητοι,
στις αχανείς στέπες που ανδρώθηκαν η δράση τους έχει παραγνωριστεί.
Όμως χυθήκαν ανενδοίαστα στα ρήγματα της αβύσσου
αναζητώντας το πολυπόθητο βάλσαμο , καθώς δυνάμωνε 
 η κραυγή των  επιλησμόνων για το παρατεταμένο μίασμα
που προξένησαν στην αποπνικτικά ασθμαίνουσα ατμόσφαιρα
 των ανύδρων , η αρχαία σκουριά και η σύγχρονη αιθάλη.