Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

T' ανεύρετα καλοκαίρια

Με πρόσταξες να σε ψάξω στα καλοκαίρια…

Παρατεταμένη η αργία παρέλυσε τ΄ ακρά μου,
δίχως αντίσταση το κορμί βυθιζόταν στη νηνεμία,
τις νύκτες εξαντλημένος άγγιζα την στεριά...

Παρασυρμένη απ΄την φθαρτή σαγήνη δεν κόπιασες
ν΄ακούσεις την καταιγίδα που μενόταν εντός μου.
Ανήμπορη να συμβιβαστείς με την αέναη ροή
ζήτησες να προσκολληθώ σε μια φευγαλέα στιγμή.

Έφυγα για να εξημερώσω τη στερνή ηλιαχτίδα
που η μοίρα απόθεσε στην σκοτείνη κλίνη μου.
Πως αλλιώς ν’αντιμετωπίσω το ψύχος που πλησίαζε;

Συγχώρα με που δε σε βρήκα στα καλοκαίρια...