Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Toυ Ορφέως


Σχετική εικόνα


-Είναι πνιχτά τα βάραθρα γιατί κύλησες;

Λύρα αρμονική , προίκα μέλους ανέσπερου

σέρνει θρήνο λιγυρό σ' άφθαστα ύψη.

Οι απαρασάλευτοι θεοί της σοφίας ριγούν:

τι πάθος άσβεστο και πόσο λίγη η ζήση;



Πλήγμα φονικό σπαθίζει το αιώνιο κέλυφος,

η φαρμακεία συντρίβει αρχαίες κατάρες.

-Ω εξαγνισμένο ερπετό ,γνώσης πηγή ακεσία !



Η βλοσυρή Εκάτη από πανώρια θυσία γητεμένη

φέγγει. Πρώτος θα διαβώ τα καταχθόνια παλάτια .

Κήρες και Τάρταρα δεν φράζουν πια τη λύτρωση.

Ακούστε μύστες: «Η νέκυια δεν λογίζεται ουτοπία!

Μα για μια κόρη χρίστηκα εμψυχωτής σκιών» .







Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Παλέτα



Διψάμε για ουρανό Μίλτο.

Φτάνει να μην είναι δανεική

η ελάχιστη φλούδα γαλάζιο .


Βυθιζόμαστε λάθρα σε πίνακες

που κατασπάραξαν σιδερένια ράμφη

για να γραπώσουμε πεφταστέρια.


Ανακαλούμε την παρθενική ορμή,

ξεσκίζοντας τ’ αραχνιασμένα ζιζάνια.

Έτσι ξεγελάμε το σαρκοβόρο μηδέν.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Επαγρύπνηση

Πνιχτή η νωχέλεια. Βλέμμα έξαφνα σκιρτά,

ύλη αδιόρατη κοπιάζει ν’ ατενίσει.

Τρίζει η σιωπή όταν στον Ζέφυρο ζητά

τη θαλπωρή που την απάθεια θα συντρίψει.


Το ρόδο άρπαξες, τρυγήθηκε ευθύς.

Ξερή η φύση από το χρώμα που κρατούσες.

Αλαφιασμένος πάλι, φώναζα «να ‘ρθεις»

Γιατί πλανεύτρα Άνοιξη βραδυπορούσες;


Άναρχο σύμπαν . Η κλαγγή πως θ’ ακουστεί;

Φαρέτρα άδεια η στερνή παραμυθία.

Στενός ο δρόμος και διπρόσωπη η Πυθία

Μα εσύ αψήφησες ξανά τον δικαστή.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Σονέτο εις πεπλανημένον άφραγκον

Τραυλός τελάλης με θέρμη διαλαλεί:
-Πλούσια  εμπορεία, θ’ ανοίξουν στην πόλη.
Ο ματαιόδοξος λογοκόπος αφήνει τη σχόλη.
Μαραγκιασμένες ιδέες να ξεπουλήσει προσπαθεί.

Κλώνο μυρσίνης, γυρεύει στα ανταλλακτήρια!
Κόλακες αργυραμοιβοί, πρώτοι στην αλχημεία.
μειδιώντας  καταμετρούν τα πλαστά χαλκεία:
-Της δόξης σου κραδαίνεις τα πειστήρια….

Ως ήρωας   θρυλείται ετιμήθη,
ζώντας εισήλθε στη Μακάρια τη   Γη.
Ω δολερά της εποχής μας ήθη! 

Δυσοιώνως όμως λήγουν πλήθος μύθοι,
ο δικαστής αποτάθηκε «αιώνιος σιγή».
Ανώμαλη η προσγείωση στη λήθη….


Υunanistan ήτοι Ιωνία

Εκ των υστέρων, γινήκαμε μια αράδα,
απ΄ το  Σύνταγμα που χάρισε στους  Ρωμιούς
του «Μπαρμπαγιάννη το φιλότιμο»,
αφήνοντας να σέπεται  ο Τερτσέτης
και η κολλεγιά του Γέρου με την Αρβανιτιά.

Λατινιστί, Κυριλλιστί και μειξογερμανιστί
γράφτηκε η «Ατθίδα » μας στο Ναυαρίνο,
κι η Λόνδρα ζήτησε  εναγωνίως ερμηνευτή,
για να καμφθεί η σύγχυση στη  «Βαβυλωνία».

Του Ρήγα τ’ όραμα πνίγεται ακόμα
στα   ορμητικά  κύματα των Βαλκανίων..
Ο « κατακαημένος ο Μοριάς»  , όμως σώθηκε! 

Δεύτε μνημονεύσωμεν
κοτσαμπάσηδες και  καλαμαράδες  !
-Υδραίε , τι γύρευες από την πένα του
ζωγράφου, εσύ ένας στασιαστής;
Τυφλέ  ζητιάνε , γιατί δεν άρπαξες το πουγκί;


Η εστεμμένη λευτεριά φωτίζει τον κόσμο…
Λέτε , να μετουσιώθηκε το μάρμαρο που έντυσε
τον στερνό Βασιλιά ή σκέπασε της γης τον ανδρειωμένο;

Οι μεγάλες ιδέες ταιριάζουν στους μικρόνοες σκέφτηκα,
φοβούμενος μην την ξαναπατήσω όπως τότε στον Σαγγάριο.

Προσγειώνομαι στην πραγματικότητα…
 «H κοινότης των Ελλήνων χριστιανών ,
 ανήκει και με τη βούλα στη Δύση»

Φαίνεται πως θα κοιμηθώ και σήμερα ασφαλής…..