Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Σονέτο εις πεπλανημένον άφραγκον

Τραυλός τελάλης με θέρμη διαλαλεί:
-Πλούσια  εμπορεία, θ’ ανοίξουν στην πόλη.
Ο ματαιόδοξος λογοκόπος αφήνει τη σχόλη.
Μαραγκιασμένες ιδέες να ξεπουλήσει προσπαθεί.

Κλώνο μυρσίνης, γυρεύει στα ανταλλακτήρια!
Κόλακες αργυραμοιβοί, πρώτοι στην αλχημεία.
μειδιώντας  καταμετρούν τα πλαστά χαλκεία:
-Της δόξης σου κραδαίνεις τα πειστήρια….

Ως ήρωας   θρυλείται ετιμήθη,
ζώντας εισήλθε στη Μακάρια τη   Γη.
Ω δολερά της εποχής μας ήθη! 

Δυσοιώνως όμως λήγουν πλήθος μύθοι,
ο δικαστής αποτάθηκε «αιώνιος σιγή».
Ανώμαλη η προσγείωση στη λήθη….


Υunanistan ήτοι Ιωνία

Εκ των υστέρων, γινήκαμε μια αράδα,
απ΄ το  Σύνταγμα που χάρισε στους  Ρωμιούς
του «Μπαρμπαγιάννη το φιλότιμο»,
αφήνοντας να σέπεται  ο Τερτσέτης
και η κολλεγιά του Γέρου με την Αρβανιτιά.

Λατινιστί, Κυριλλιστί και μειξογερμανιστί
γράφτηκε η «Ατθίδα » μας στο Ναυαρίνο,
κι η Λόνδρα ζήτησε  εναγωνίως ερμηνευτή,
για να καμφθεί η σύγχυση στη  «Βαβυλωνία».

Του Ρήγα τ’ όραμα πνίγεται ακόμα
στα   ορμητικά  κύματα των Βαλκανίων..
Ο « κατακαημένος ο Μοριάς»  , όμως σώθηκε! 

Δεύτε μνημονεύσωμεν
κοτσαμπάσηδες και  καλαμαράδες  !
-Υδραίε , τι γύρευες από την πένα του
ζωγράφου, εσύ ένας στασιαστής;
Τυφλέ  ζητιάνε , γιατί δεν άρπαξες το πουγκί;


Η εστεμμένη λευτεριά φωτίζει τον κόσμο…
Λέτε , να μετουσιώθηκε το μάρμαρο που έντυσε
τον στερνό Βασιλιά ή σκέπασε της γης τον ανδρειωμένο;

Οι μεγάλες ιδέες ταιριάζουν στους μικρόνοες σκέφτηκα,
φοβούμενος μην την ξαναπατήσω όπως τότε στον Σαγγάριο.

Προσγειώνομαι στην πραγματικότητα…
 «H κοινότης των Ελλήνων χριστιανών ,
 ανήκει και με τη βούλα στη Δύση»

Φαίνεται πως θα κοιμηθώ και σήμερα ασφαλής…..